الهی نامه › بخش بیست و یکم › المقالة الحادی و العشرون

پسر گفتش بهر پندم که دادی — بهر پندی مرابندی گشادی

مرا صد مشکل از پند تو حل شد — مِس من با زر رُکنی بَدَل شد

سخنهای تو یکسر سودمندست — بغایت هم مفید و هم بلندست

ولی زانم هوای کیمیا خاست — کزو هم دین و هم دنیا شود راست

که چون دنیا و دین بر هم زند دست — بدست آید مرا معشوق پیوست

که تادنیا و دینم یار نبوَد — مرا از یار استظهار نبوَد