الهی نامه › بخش دوم › (۱۰) حکایت ابوالفضل حسن و کلمات او در وقت نزع

چو بوالفضل حسن در نزع افتاد — یکی گفتش که ای شرع از تو آباد

چو برهد یوسف جان تو از چاه — فلان جائی کنیمت دفن آنگاه

زبان بگشاد شیخ و گفت زنهار — که آن جای بزرگانست و ابرار

که باشد همچو من صد بی سر و پای — که خود را گور خواهد در چنان جای

بدو گفتند ای نیکو دل پاک — کجا خواهی که آنجا باشدت خاک

زبان بگشاد با جانی همه شور — که بر بالای آن تل بایدم گور

که آنجا هم خراباتی بسی هست — هم از دزدان بی حاصل کسی هست

مقامر نیز بسیارند آنجا — همی جمله گنه گارند آنجا

کنیدم دفن هم در جای ایشان — نهید آنگه سرم بر پای ایشان

که من درخورد ایشانم همیشه — که در معنی چو دزدانم همیشه

میان این گنه گارانست کارم — که با آن کاملان طاقت ندارم

چه گر این قوم بس تاریک باشند — بنور رحمتش نزدیک باشند

چو جائی تشنگی باشد بغایت — کشد در خویشتن آبی نهایت

که هر جائی که عجزی پیش آید — نظر آنجا ز رحمت بیش آید