الهی نامه › روایت دیگر دیباچۀ الهی‏نامه › در آغاز آلهی نامه (2/2)

اگر فضلت قرین حال گردد — خرابم جمله جا و مال گردد

چه باشد بنده مقرون انابت — کند طاعت کند دعوت اجابت

اگر بابنده عدل وداد ورزد — عبادتهای صد ساله چه ارزد

خداوندا توئی حامی و حاضر — بحال بندگان خویش ناظر

خطی از فضل گرد این خطا کش — قلم در نامهٔ کردارِ ما کش

اگر بر ما ببخشائی کریمی — وگر تعظیم فرمائی عظیمی

گر از ما زلّتی آید هم ا زماست — فراموشیِ ما ازحجّت ماست

اگر حوّا وآدم سهو کردند — نه لعبت بازی و نه لهو کردند

بنسیان اندر افتادند آنها — عفو کردی ازیشان پادشاها

ز ما بیچارگان گر درگذاری — گناهی کرده، باشد شهریاری

جلیس خاک این درگاه مائیم — انیس آه و واویلاه مائیم

امانت را نهاده بر کف دست — زبان در ذکر می‌داریم پیوست

ثنای ذات پاکت می‌سرائیم — دهان در شرحِ ذکرت می‌سرائیم

بصد فریاد و واویلا و زاری — همی جوئیم راه رستگاری

باُدعُونی توسُّل کردگانیم — بامر اَستَجِب اخبار خوانیم

الها جز تو ما کس را نخواهیم — ازان رو در پناهت می‌پناهیم

دعای ما اجابت کن الها — انیس ما امامت کن الها

دل عطار را بیت الحرم کن — بتشریف حضورش محترم کن

بتضمین بشنوید این بیتِ نامی — اگرذکری دهد این را تمامی

قدم در کلبهٔ احزان ما نِه — وزان پس منّتی بر جان ما نِه

دل عطّار از دردت خرابست — گذر سوی خرابیها صوابست

خداوندا نظر درجان ما کن — گذر در کلبهٔ احزان ما کن

بعشق خویش ما را مبتلا دار — خرد را مالک راه رضا دار