الهی نامه › بخش چهارم › المقالة الرابعة

پسر گفتش دلم حیران بماندست — که بی شه زادهٔ پریان بماندست

چو آن دختر محیّا و عزیزست — بگو باری بمن تا آن چه چیزست

که من نادیده او را در فراقش — چو شمعم جان بلب پُر اشتیاقش

پدر گفت این حکایة پیش او باز — عروسی جلوه داد از پردهٔ راز