الهی نامه › بخش ششم › (۵) حکایت حسین منصور حلاج بر سر دار

چو ببریدند ناگه بر سر دار — سر دو دست حلاج آن چنان زار

بدان خونی که از دستش بپالود — همه روی و همه ساعد بیالود

پس او گفت آنکه سر عشق بشناخت — نمازش را بخون باید وضو ساخت

بدو گفتند ای شوریده ایام — چراکردی بخون آلوده اندام

که گر از خون وضوی آن بسازی — بود عین نمازت نانمازی

چو مردان پای نه در کوی معشوق — مترس از نام و ننگ هیچ مخلوق

که هر دل کو بقیومست قایم — نترسد ذرّهٔ از لؤم لایم

بیا مردانه در کار خدا باش — کم اغیار گیر و کار را باش

چو گردون گرد عالم چند گردی — ز خود کامی فراتر شو بمردی

که گر عشقت چنین نامرد گیرد — ز خجلت بند بندت درد گیرد

بسا شیران که صاحب زور بودند — بزور عشق در چون مور بودند

تو کز موری کمی در زور و مقدار — به پیش عشق چون آئی پدیدار؟