الهی نامه › بخش ششم › (۶) حکایت غلبهٔ عشق لیلی بر مجنون

چو مجنون درگه لیلی بدیدی — نبودی تاب آنش می‌دویدی

شدی چون زعفران آن رنگ رویش — سنان گشتی ز سر تا پای مویش

فتادی بر همه اعضاش لرزه — چو روباهی که بیند شیر شرزه

بدو گفتند ای در انقطاعی — نه بیند هیچکس چون تو شجاعی

نه تو بیمی ز شیر بیشه داری — نه هرگز از پلنگ اندیشه داری

به صحرا و میان کوه گردی — نترسی از همه عالم بمردی

چو آید درگه لیلی پدیدار — شوی زرد و بلرزی چون سپیدار

چنین گفت آنگهی مجنون پر غم — که آنکس کو نترسد از دو عالم

ببین تا زور شیر عشق چندست — که چون موریم در پای اوفکندست

هر آن قوّت که نقد هر نهادست — به پیش زور دست عشق بادست

اگر تو مرد آئی این سخن را — تو باشی همنشین آن سرو بن را

چو عاشق بر محکّ آید پدیدار — شود معشوق جاویدش خریدار