الهی نامه › بخش هفتم › المقالة السّابعة

پسر گفتش که این کاری بلندست — که داند تا علو عشق چندست

بقدر مایه برتر می‌توان شد — بیک یک پایه بر سر می‌توان شد

چنان اَوجی که دارد عشق جان سوز — کس آنجا کی رسد آخر بیک روز

بدان شاخی که نرسد دستم آنجا — چرا دعوی بود پیوستم آنجا

خیال سحر نتوانم ز سر برد — مرا این کار می‌باید بسر برد

چو این می‌خواهدم دل چون کنم من — وگر خالی شود دل خون کنم من