منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › عقیدهٔ مردی پاک‌دین دربارهٔ مبتدی

پاک دینی گفت آن نیکوترست — مبتدی را کو به تاریکی درست

تا به کلی گم شود در بحر جود — پس نماند هیچ رشدش در وجود

زانک چیزی گر برو ظاهر شود — غره گردد وان زمان کافر شود

آنچ در تست از حسد و از خشم تو — چشم مردان بیند اونه چشم تو

هست در تو گلخنی پر اژدها — تو ز غفلت کرده ایشان را رها

روز و شب در پرورش‌شان مانده — فتنهٔ خفت و خورش‌شان مانده

اصل تو از خاک وز خون شد تمام — وی عجب هر دو ز بی‌قدری حرام

خون که او نزدیک‌تر آمد به تو — هم نجس هم مختصر آمد به تو

هرچ در بعد دلست از قرب حس — هم حرام افتد بلا شک هم نجس

گر پلیدیی درون می‌بینیی — این چنین فارغ کجا بنشینیی