منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › شیخی که از سگی پلید دامن در نچید

در بر شیخی سگی می‌شد پلید — شیخ از آن سگ هیچ دامن در نچید

سایلی گفت ای بزرگ پاکباز — چون نکردی زین سگ آخر احتراز

گفت این سگ ظاهری دارد پلید — هست آن در باطن من ناپدید

آنچ او را هست بر ظاهر عیان — این دگر را هست در باطن نهان

چون درون من چو بیرون سگست — چون گریزم زو که با من هم تگ است

گر پلیدی درونت اندکیست — صد نجس بینی که این خود زان یکیست

گرچه اندک چیزت آمد بند راه — چه به کوهی بازمانی چه به کاه