منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › مناجات رابعه با خداوند

رابعه گفتی که ای دانای راز — دشمنان را کار دنیا می‌بساز

دوستان را آخرت ده بردوام — زانک من زین کار آزادم مدام

گر ز دنیا و آخرت مفلس شوم — کم غمم گر یک دمت مونس شوم

بس بود این مفلسی از تو مرا — زانک دایم تو بسی از تو مرا

گر بسوی هر دو عالم بنگرم — یا به جز تو هیچ خواهم، کافرم

هرکرا او هست، کل او را بود — هفت دریا زیر پا او را بود

هرچ بود و هست و خواهد بود نیز — مثل دارد، جز خداوند عزیز

هرچ را جویی جزو یابی نظیر — اوست دایم بی‌نظیر وناگزیر