منطق‌الطیر › درتعصب گوید › حکایت چوب خوردن بلال

خورد بر یک جایگه روزی بلال — بر تن باریک صد چوب و دوال

خون روان شد زو ز چوب بی‌عدد — هم چنان می‌گفت احد می‌گفت احد

گر شود در پای خاری ناگهت — حب و بغض کس نماند در رهت

آنک او در دست خاری مبتلاست — زو تصرف در چنان قومی خطاست

چون چنان بودند ایشان تو چنین — چند خواهی بود حیران تو چنین

از زفافت بت پرستان رسته‌اند — وز زبان تو صحابه خسته‌اند

در فضولی می‌کنی دیوان سیاه — گوی بردی گر زفان داری نگاه