منطق‌الطیر › درتعصب گوید › سخنی از رابعه

زو یکی پرسید کای صاحب قبول — تو چه می‌گویی ز یاران رسول

گفت من از حق نمی‌آیم به سر — کی توانم داد از یاران خبر

گرنه در حق جان و دل گم دارمی — یک نفس پروای مردم دارمی

آن نه من بودم که در سجده گهی — خار در چشمم شکست اندر رهی

بر زمین خونم روان شد از بصر — من ز خون خویش بودم بی‌خبر

آنک او را این چنین دردی بود — کی دل کار زن و مردی بود

چون نبودم تا که بودم خودشناس — دیگری را کی شناسم در قیاس

تو درین ره نه خدا و نه رسول — دست کوته کن ازین رد و قبول

تو کفی خاکی درین ره خاک شو — از تبرا و تولا پاک شو

چون کفی خاکی سخن از خاک گوی — جمله را تو پاک دان و پاک گوی