منطق‌الطیر › درتعصب گوید › درخواست پیغمبر (ص) از پروردگار که کار امتش را به او سپارد

سید عالم بخواست از کردگار — گفت کار امتم با من گذار

تا نیابد اطلاعی هیچ‌کس — بر گناه امت من یک نفس

حق تعالی گفتش ای صدر کبار — گر ببینی آن گناه بی‌شمار

تو نداری تاب آن حیران شوی — شرم داری وز میان پنهان شوی

عایشه کو بود هم‌چون جان ترا — سیر شد زو دل به یک بهتان ترا

تو شنیدی بانگ از اهل مجاز — پس بجای خود فرستادیش باز

چون بگشتی از گرامی‌تر کسی — پرگنه هستند در امت بسی

تو نداری تاب چندانی گناه — امت خود را رها کن با اله

گر تو می‌خواهی که کس را در جهان — از گناه امتت نبود نشان

من چنان می‌خواهم ای عالی گهر — کز گنه‌شان هم ترا نبود خبر

تو بنه پای از میان رو با کنار — کار امت روز و شب با من گذار

کار امت چون نه کار مصطفاست — کی شود این کار از حکم تو راست

می‌مکن حکم و زفان کوتاه کن — بی‌تعصب باش و عزم راه کن

آنچ ایشان کرده‌اند آن پیش گیر — در سلامت رو طریق خویش گیر

یا قدم در صدق نه صدیق‌وار — یا نه چون فاروق کن عدل اختیار

یا چو عثمن پر حیا و حلم باش — یا چو حیدر بحر جود و علم باش

یا مزن دم، پند من بپذیر رو — پای بردار و سرخود گیر رو

تو چه مرد صدق و علم حیدری — مرد نفسی هر نفس کافرتری

نفس کافر را بکش مؤمن بباش — چون بکشتی نفس را ایمن بباش

در تعصب این فضولی می‌مکن — از سر خویش این رسولی می‌مکن

نیست در شرعت سخن تنها قبول — چه سخن گویی ز یاران رسول

نیست در من این فضولی ای اله — از تعصب دار پیوستم نگاه

پاک گردان از تعصب جان من — گو مباش این قصه در دیوان من