منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › گم‌شدن شبلی از بغداد

گم شد از بغداد شبلی چندگاه — کس بسوی او کجا می‌برد راه

باز جستندش به هر موضع بسی — در مخنث خانه‌ای دیدش کسی

در میان آن گروهی بی‌ادب — چشم‌تر بنشسته بود و خشک لب

سایلی گفت ای برنگ راز جوی — این چه جای تست آخر بازگوی

گفت این قومند چون تردامنی — در ره دنیا نه مرد و نه زنی

من چو ایشانم، ولی در راه دین — نه زنی در دین نه مردی چند ازین

گم شدم در ناجوانمردی خویش — شرم می‌دارم من از مردی خویش

هرک جان خویش را آگاه کرد — ریش خود دستارخوان راه کرد

همچو مردان دل خرد کرد اختیار — کرد بر استادگان عزت نثار

گر تو بیش آیی ز مویی در نظر — خویشتن را از بتی باشی بتر

مدح و ذمت گر تفاوت می‌کند — بتگری باشی که او بت می‌کند

گر تو حق را بنده ای، بت‌گر مباش — ور تو مرد ایزدی، آزر مباش

نیست ممکن در میان خاص و عام — از مقام بندگی برتر مقام

بندگی کن بیش از این دعوی مجوی — مرد حق شو، عزت از عزی مجوی

چون ترا صد بت بود در زیر دلق — چون نمایی خویش را صوفی به خلق

ای مخنث، جامهٔ مردان مدار — خویش را زین بیش سرگردان مدار