منطق‌الطیر › عذر آوردن مرغان › گفتهٔ عباسه دربارهٔ روز رستخیز

گفت عباسه که روز رستخیز — چون زهیبت خلق افتد در گریز

عاصیان و غافلان را از گناه — رویها گردد به یک ساعت سیاه

خلق بی‌سرمایه حیران مانده — هر یک از نوعی پریشان مانده

حق تعالی از زمین تا نه فلک — صد هزاران ساله طاعت از ملک

پاک بستاند همه از لطف پاک — وافکند اندر سر این مشت خاک

از ملایک بانگ خیزد کای اله — از چه بر ما می‌زنند این خلق راه

حق تعالی گوید ای روحانیان — چون شما را نیست زین سود و زیان

خاکیا ن را کار می‌گردد تمام — نان برای گرسنه باید مدام

دیگری گفتش مخنث گوهرم — هر زمانی مرغ شاخ دیگرم

گاه رندم، گاه زاهد ،گاه مست — گاه هست و نیست و گاهی نیست و هست

گاه نفسم در خرابات افکند — گاه جانم در مناجات افکند

من میان هر دو حیران مانده — چون کنم در چاه و زندان مانده

گفت باری این بود در هر کسی — زانک مردم یک صفت نبود بسی

گر همه کس پاک بودی از نخست — انبیا را کی شدی بعثت درست

چون بود در طاعتت دلبستگی — با صلاح آیی به صد آهستگی

تا که نکند کره عمری سرکشی — تن فروندهد به آرام و خوشی

ای تنورستان غفلت جای تو — کردهٔ مطلوب سر تا پای تو

اشک چون شنگرف اسرار دلست — سیرخوردن چیست، زنگار دلست

چون تو دایم نفس سگ را پروری — کم نه آید از مخنث گوهری