مثنوی معنوی › دفتر دوم › بخش ۱۱۲ - منازعت چهار کس جهت انگور کی هر یکی به نام دیگر فهم کرده بود آن را

چار کس را داد مردی یک درم — آن یکی گفت این به انگوری دهم

آن یکی دیگر عرب بُد گفت لا — من عِنب خواهم نه انگور ای دغا

آن یکی ترکی بُد و گفت این بنم — من نمی‌خواهم عنب، خواهم ازم

آن یکی رومی بگفت این قیل را — تَرک کن خواهیم استافیل را

در تنازع آن نفر جنگی شدند — که ز سِرّ نامها غافل بُدند

مشت بر هم می‌زدند از ابلهی — پُر بدند از جهل و از دانش تهی

صاحب سِرّی عزیزی، صد زبان — گر بدی آنجا بدادی صلحشان

پس بگفتی او که من زین یک درم — آرزوی جمله‌تان را می‌دهم

چونک بسپارید دل را بی دغل — این درمتان می‌کند چندین عمل

یک درمتان می‌شود چار المراد — چار دشمن می‌شود یک ز اتحاد

گفت هر یکتان دهد جنگ و فراق — گفت من آرد شما را اتفاق

پس شما خاموش باشید انصتوا — تا زبانتان من شوم در گفت و گو

گر سخنتان می‌نماید یک نمط — در اثر مایهٔ نزاعست و سخط

گرمی عاریتی ندهد اثر — گرمی خاصیتی دارد هنر

سرکه را گر گرم کردی ز آتش آن — چون خوری سردی فزاید بی گمان

زانک آن گرمی او دهلیزیست — طبع اصلش سردیست و تیزیست

ور بود یخ‌بسته دوشاب ای پسر — چون خوری گرمی فزاید در جگر

پس ریای شیخ به ز اخلاص ماست — کز بصیرت باشد آن وین از عماست

از حدیث شیخ جمعیت رسد — تفرقه آرد دم اهل جسد

چون سلیمان کز سوی حضرت بتاخت — کو زبان جمله مرغان را شناخت

در زمان عدلش آهو با پلنگ — انس بگرفت و برون آمد ز جنگ

شد کبوتر آمن از چنگال باز — گوسفند از گرگ ناورد احتراز

او میانجی شد میان دشمنان — اتحادی شد میان پرزنان

تو چو موری بهر دانه می‌دوی — هین سلیمان جو چه می‌باشی غوی

دانه‌جو را دانه‌اش دامی شود — و آن سلیمان‌جوی را هر دو بود

مرغ جانها را درین آخر زمان — نیستشان از همدگر یک دم امان

هم سلیمان هست اندر دور ما — کو دهد صلح و نماند جور ما

قول ان من امة را یاد گیر — تا به الا و خلا فیها نذیر

گفت خود خالی نبودست امتی — از خلیفهٔ حق و صاحب‌همتی

مرغ جانها را چنان یکدل کند — کز صفاشان بی غش و بی غل کند

مشفقان گردند همچون والده — مسلمون را گفت نفس واحده

نفس واحد از رسول حق شدند — ور نه هر یک دشمن مطلق بدند