مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۹۲ - باز شدن آن شمعها هفت درخت

باز هر یک مرد شد شکل درخت — چشمم از سبزی ایشان نیکبخت

زانبُهی برگ پیدا نیست شاخ — برگ هم گم گشته از میوهٔ فراخ

هر درختی شاخ بر سدره زده — سدره چه بود از خلا بیرون شده

بیخ هر یک رفته در قعر زمین — زیرتر از گاو و ماهی بُد یقین

بیخشان از شاخ خندان‌روی‌تر — عقل از آن اَشکالشان زیر و زبر

میوه‌ای که بر شکافیدی ز زور — همچو آب از میوه جستی برق نور