مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۱۰ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی از سر گاو برخیز و تشنیع صاحب گاو بر داود علیه السلام

گفت داودش خمش کن رو بهل — این مسلمان را ز گاوت کن بحل

چون خدا پوشید بر تو ای جوان — رو خمش کن حق ستاری بدان

گفت وا ویلی چه حکمست این چه داد — از پی من شرع نو خواهی نهاد

رفته است آوازهٔ عدلت چنان — که معطر شد زمین و آسمان

بر سگان کور این استم نرفت — زین تعدی سنگ و کُه بشکافت تفت

همچنین تشنیع می‌زد برملا — کالصلا هنگام ظلمست الصلا