مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۰۷ - نومید شدن موسی علیه‌السلام از ایمام فرعون به تاثیر کردن سخن هامان در دل فرعون

گفت موسی لطف بنمودیم و جود — خود خداوندیت را روزی نبود

آن خداوندی که نبود راستین — مر ورا نه دست دان نه آستین

آن خداوندی که دزدیده بود — بی دل و بی جان و بی دیده بود

آن خداوندی که دادندت عوام — باز بستانند از تو هم‌چو وام

ده خداوندی عاریت به حق — تا خداوندیت بخشد متفق