مثنوی معنوی › دفتر پنجم › بخش ۱۰۶ - غالب شدن حیلهٔ روباه بر استعصام و تعفف خر و کشیدن روبه خر را سوی شیر به بیشه

روبه اندر حیله پای خود فشرد — ریش خر بگرفت و آن خر را ببرد

مطرب آن خانقه کو تا که تفت — دف زند که خر برفت و خر برفت

چونک خرگوشی برد شیری به چاه — چون نیارد روبهی خر تا گیاه

گوش را بر بند و افسونها مخور — جز فسون آن ولی دادگر

آن فسون خوشتر از حلوای او — آنک صد حلواست خاک پای او

خنبهای خسروانی پر ز می — مایه برده از می لبهای وی

عاشق می باشد آن جان بعید — کو می لبهای لعلش را ندید

آب شیرین چون نبیند مرغ کور — چون نگردد گرد چشمهٔ آب شور

موسی جان سینه را سینا کند — طوطیان کور را بینا کند

خسرو شیرین جان نوبت زده‌ست — لاجرم در شهر قند ارزان شده‌ست

یوسفان غیب لشکر می‌کشند — تنگهای قند و شکر می‌کشند

اشتران مصر را رو سوی ما — بشنوید ای طوطیان بانگ درا

شهر ما فردا پر از شکر شود — شکر ارزانست ارزان‌تر شود

در شکر غلطید ای حلواییان — هم‌چو طوطی کوری صفراییان

نیشکر کوبید کار اینست و بس — جان بر افشانید یار اینست و بس

نقل بر نقلست و می بر می هلا — بر مناره رو بزن بانگ صلا

سرکهٔ نه ساله شیرین می‌شود — سنگ و مرمر لعل و زرین می‌شود

آفتاب اندر فلک دستک‌زنان — ذره‌ها چون عاشقان بازی‌کنان

چشمها مخمور شد از سبزه‌زار — گل شکوفه می‌کند بر شاخسار

چشم دولت سحر مطلق می‌کند — روح شد منصور انا الحق می‌زند

گر خری را می‌برد روبه ز سر — گو ببر تو خر مباش و غم مخور