بوستان › باب چهارم در تواضع › بخش ۱۰ - حکایت در معنی عزت نفس مردان

سگی پای صحرانشینی گزید — به خشمی که زهرش ز دندان چکید

شب از درد بیچاره خوابش نبرد — به خیل اندرش دختری بود خرد

پدر را جفا کرد و تندی نمود — که آخر تو را نیز دندان نبود؟

پس از گریه مرد پراکنده روز — بخندید کای بابک دلفروز

مرا گرچه هم سلطنت بود و بیش — دریغ آمدم کام و دندان خویش

محال است اگر تیغ بر سر خورم — که دندان به پای سگ اندر برم

توان کرد با ناکسان بد رگی — ولیکن نیاید ز مردم سگی