بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۳ - گفتار اندر بخشایش بر ضعیفان

نه بر حکم شرع آب خوردن خطاست — وگر خون به فتوی بریزی رواست

که را شرع فتوی دهد بر هلاک — الا تا نداری ز کشتنش باک

وگر دانی اندر تبارش کسان — بر ایشان ببخشای و راحت رسان

گنه بود مرد ستم‌کاره را — چه تاوان زن و طفل بیچاره را؟

تنت زورمند است و لشکر گران — ولیکن در اقلیم دشمن مران

که وی بر حصاری گریزد بلند — رسد کشوری بی‌گنه را گزند

نظر کن در احوال زندانیان — که ممکن بود بی‌گنه در میان

چو بازارگان در دیارت بمرد — به مالش خساست بود دست‌برد

کز آن پس که بر وی بگریند زار — به هم باز گویند خویش و تبار

که مسکین در اقلیم غربت بمُرد — متاعی کز او ماند ظالم ببرد

بیندیش از آن طفلک بی‌پدر — وز آه دل دردمندش حذر

بسا نام نیکوی پنجاه سال — که یک نام زشتش کند پایمال

پسندیده‌کاران جاویدنام — تطاول نکردند بر مال عام

بر آفاق اگر سر به سر پادشاست — چو مال از توانگر ستاند گداست

بمرد از تهیدستی آزاد مرد — ز پهلوی مسکین شکم پر نکرد