بوستان › باب چهارم در تواضع › بخش ۱۵ - حکایت در محرومی خویشتن بینان

یکی در نجوم اندکی دست داشت — ولی از تکبر سری مست داشت

بر کوشیار آمد از راه دور — دلی پر ارادت، سری پر غرور

خردمند از او دیده بردوختی — یکی حرف در وی نیاموختی

چو بی بهره عزم سفر کرد باز — بدو گفت دانای گردن فراز

تو خود را گمان برده‌ای پر خرد — انائی که پر شد دگر چون برد؟

ز دعوی پری زان تهی می‌روی — تهی آی تا پر معانی شوی

ز هستی در آفاق سعدی صفت — تهی گرد و باز آی پر معرفت