بوستان › باب چهارم در تواضع › بخش ۲۶ - حکایت

گدایی شنیدم که در تنگ‌جای — نهادش عُمَر پای بر پشتِ پای

ندانست درویشِ بیچاره کاوست — که رنجیده دشمن نداند ز دوست

برآشفت بر وی که کوری مگر؟ — بدو گفت سالارِ عادل عُمَر

نه کورم ولیکن خطا رفت کار — ندانستم از من گنه در گذار

چه منصف بزرگانِ دین بوده‌اند — که با زیردستان چنین بوده‌اند

فروتن بوَد هوشمندِ گُزین — نهد شاخِ پُر‌میوه سَر بر زمین

بنازند فردا تواضع‌کنان — نگون از خجالت سرِ گردنان

اگر می‌بترسی ز روزِ شمار — از آن کز تو ترسد خطا در‌گذار

مکُن خیره بر زیر‌دستان ستم — که دستی است بالایِ دستِ تو هم