بوستان › باب چهارم در تواضع › بخش ۲۷ - حکایت

یکی خوب‌کردارِ خوش‌خوی بود — که بد‌سیرتان را نکو‌گوی بود

به خوابش کسی دید چون در‌گذشت — که باری حکایت کن از سرگذشت

دهانی به خنده چو گُل باز کرد — چو بلبل به صوتی خوش آغاز کرد

که بر من نکردند سختی بسی — که من سخت نگرفتمی بر کسی