بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۱ - سر آغاز

شبی زیت فکرت همی سوختم — چراغ بلاغت می افروختم

پراکنده گویی حدیثم شنید — جز احسنت گفتن طریقی ندید

هم از خبث نوعی در آن درج کرد — که ناچار فریاد خیزد ز درد

که فکرش بلیغ است و رایش بلند — در این شیوهٔ زهد و طامات و پند

نه در خشت و کوپال و گرز گران — که این شیوه ختم است بر دیگران

نداند که ما را سر جنگ نیست — وگر نه مجال سخن تنگ نیست

توانم که تیغ زبان بر کشم — جهانی سخن را قلم در کشم

بیا تا در این شیوه چالش کنیم — سر خصم را سنگ، بالش کنیم

سعادت به بخشایش داورست — نه در چنگ و بازوی زور آورست

چو دولت نبخشد سپهر بلند — نیاید به مردانگی در کمند

نه سختی رسید از ضعیفی به مور — نه شیران به سرپنجه خوردند و زور

چو نتوان بر افلاک دست آختن — ضروری است با گردشش ساختن

گرت زندگانی نبشته‌ست دیر — نه مارت گزاید نه شمشیر و شیر

وگر در حیاتت نمانده‌ست بهر — چنانت کشد نوشدارو که زهر

نه رستم چو پایان روزی بخورد — شغاد از نهادش برآورد گرد؟