بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۹ - حکایت

یکی پیرِ درویش در خاک کیش — چه خوش گفت با همسر زشت خویش

چو دست قضا زشت‌رویت سرشت — میندای گلگونه بر روی زشت‌

که حاصل کند نیکبختی به زور؟ — به سرمه که بینا کند چشم کور؟

نیاید نکوکاری از بد رگان — محال است دوزندگی از سگان

همه فیلسوفان یونان و روم — ندانند کرد انگبین از زقوم

ز وحشی نیاید که مردم شود — به سعی اندر او تربیت گم شود

توان پاک‌‎کردن ز زنگ آینه — ولیکن نیاید ز سنگ آینه

به کوشش نروید گل از شاخ بید — نه زنگی به گرمابه گردد سپید

چو رد می‌نگردد خدنگ قضا — سپر نیست مر بنده را جز رضا