بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۱۱ - حکایت

چه خوش گفت شاگرد منسوج باف — چو عنقا بر آورد و پیل و زراف

مرا صورتی بر نیاید ز دست — که نقشش معلم ز بالا نبست

گرت صورت حال بد یا نکوست — نگارندهٔ دست تقدیر، اوست

در این‌، نوعی از شرک پوشیده هست — که زیدم بیازرد و عمروم بخست

گرت دیده بخشد خداوند امر — نبینی دگر صورت زید و عمرو

نپندارم ار بنده دم در کشد — خدایش به روزی قلم در کشد

جهان‌آفرینت گشایش دهاد — که گر وی ببندد‌، که داند گشاد‌؟