بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۱۳ - گفتار اندر اخلاص و برکت آن و ریا و آفت آن

عبادت به اخلاص نیت نکوست — وگر نه چه آید ز بی مغز پوست؟

چه زنار مغ در میانت چه دلق — که در پوشی از بهر پندار خلق

مکن گفتمت مردی خویش فاش — چو مردی نمودی مخنث مباش

به اندازهٔ بود باید نمود — خجالت نبرد آن که ننمود و بود

که چون عاریت بر کنند از سرش — نماید کهن جامه‌ای در برش

اگر کوتهی پای چوبین مبند — که در چشم طفلان نمایی بلند

وگر نقره اندوده باشد نحاس — توان خرج کردن بر ناشناس

منه جان من آب زر بر پشیز — که صراف دانا نگیرد به چیز

زر اندودگان را به آتش برند — پدید آید آنگه که مس یا زرند

ندانی که بابای کوهی چه گفت — به مردی که ناموس را شب نخفت؟

برو جان بابا در اخلاص پیچ — که نتوانی از خلق رستن به هیچ

کسانی که فعلت پسندیده‌اند — هنوز از تو نقش برون دیده‌اند

چه قدر آورد بنده حوردیس — که زیر قبا دارد اندام پیس؟

نشاید به دستان شدن در بهشت — که بازت رود چادر از روی زشت