بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۱۵ - حکایت

سیهکاری از نردبانی فتاد — شنیدم که هم در نفس جان بداد

پسر چند روزی گرستن گرفت — دگر با حریفان نشستن گرفت

به خواب اندرش دید و پرسید حال — که چون رستی از حشر و نشر و سؤال؟

بگفت ای پسر قصه بر من مخوان — به دوزخ در افتادم از نردبان

نکو سیرتی بی تکلف برون — به از نیکنامی خراب اندرون

به نزدیک من شبرو راهزن — به از فاسق پارسا پیرهن

یکی بر در خلق رنج آزمای — چه مزدش دهد در قیامت خدای؟

ز عمرو ای پسر چشم اجرت مدار — چو در خانهٔ زید باشی به کار

نگویم تواند رسیدن به دوست — در این ره جز آن کس که رویش در اوست

ره راست رو تا به منزل رسی — تو در ره نه‌ای، زین قبل واپسی

چو گاوی که عصار چشمش ببست — دوان تا به شب، شب همان جا که هست

کسی گر بتابد ز محراب روی — به کفرش گواهی دهند اهل کوی

تو هم پشت بر قبله‌ای در نماز — گرت در خدا نیست روی نیاز

درختی که بیخش بود برقرار — بپرور، که روزی دهد میوه بار

گرت بیخ اخلاص در بوم نیست — از این بر کسی چون تو محروم نیست

هر آن کافکند تخم بر روی سنگ — جوی وقت دخلش نیاید به چنگ

منه آبروی ریا را محل — که این آب در زیر دارد وحل

چو در خفیه بد باشم و خاکسار — چه سود آب ناموس بر روی کار؟

به روی و ریا خرقه سهل است دوخت — گرش با خدا در توانی فروخت

چه دانند مردم که در جامه کیست؟ — نویسنده داند که در نامه چیست

چه وزن آورد جایی انبان باد — که میزان عدل است و دیوان داد؟

مرائی که چندین ورع می‌نمود — بدیدند و هیچش در انبان نبود

کنند ابره پاکیزه‌تر ز آستر — که آن در حجاب است و این در نظر

بزرگان فراغ از نظر داشتند — از آن پرنیان آستر داشتند

ور آوازه خواهی در اقلیم فاش — برون حله کن گو درون حشو باش

به بازی نگفت این سخن بایزید — که از منکر ایمن‌ترم کز مرید

کسانی که سلطان و شاهنشهند — سراسر گدایان این درگهند

طمع در گدا، مرد معنی نبست — نشاید گرفتن در افتاده دست

همان به گر آبستن گوهری — که همچون صدف سر به خود در بری

چو روی پرستیدنت در خداست — اگر جبرئیلت نبیند رواست

تو را پند سعدی بس است ای پسر — اگر گوش گیری چو پند پدر

گر امروز گفتار ما نشنوی — مبادا که فردا پشیمان شوی

از این به نصیحتگری بایدت — ندانم پس از من چه پیش آیدت!