بوستان › باب ششم در قناعت › بخش ۵ - حکایت در مذلت بسیار خوردن

چه آوردم از بصره دانی عجب — حدیثی که شیرین تر است از رطب

تنی چند در خرقه راستان — گذشتیم بر طرف خرماستان

یکی در میان معده انبار بود — ز پر خواری خویش بس خوار بود

میان بست مسکین و شد بر درخت — وز آنجا به گردن در افتاد سخت

نه هر بار خرما توان خورد و برد — لت انبان بد عاقبت خورد و مرد

رئیس ده آمد که این را که کشت؟ — بگفتم مزن بانگ بر ما درشت

شکم دامن اندر کشیدش ز شاخ — بود تنگدل رودگانی فراخ

شکم بند دست است و زنجیر پای — شکم بنده نادر پرستد خدای

سراسر شکم شد ملخ لاجرم — به پایش کشد مور کوچک شکم

برو اندرونی به دست آر، پاک — شکم پر نخواهد شد الّا به خاک