بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱ - سر آغاز

سخن در صلاح است و تدبیر و خوی — نه در اسب و میدان و چوگان و گوی

تو با دشمنِ نفس هم‌خانه‌ای — چه در بند پیکارِ بیگانه‌ای؟

عنان‌باز‌پیچانِ نفس از حرام — به مردی ز رستم گذشتند و سام

تو خود را چو کودک ادب کن به چوب — به گرزِ گران مغزِ مردم مکوب

وجودِ تو شهری است پر نیک و بد — تو سلطان و دستورِ دانا خرد

رضا و ورع: نیکنامان حُر — هوی و هوس: رهزن و کیسه‌بُر

چو سلطان عنایت کند با بدان — کجا ماند آسایشِ بخردان؟

تو را شهوت و حرص و کین و حسد — چو خون در رگانند و جان در جسد

هوی و هوس را نماند ستیز — چو بینند سر پنجهٔ عقل تیز

رئیسی که دشمن سیاست نکرد — هم از دستِ دشمن ریاست نکرد

نخواهم در این نوع گفتن بسی — که حرفی بس ار کار بندد کسی