بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱۱ - گفتار اندر غیبت و خلل‌هایی که از وی صادر شود

بد اندر حق مردم نیک و بد — مگوی ای جوانمرد صاحب‌خرد

که بَد‌مرد را خصمِ خود می‌کنی — وگر نیک‌مردست بد می‌کنی

تو را هر که گوید فلان کس بد است — چنان دان که در پوستین خوَد است

که فعل فلان را بباید بیان — وز این فعل بد می‌برآید عیان

به بد گفتن خلق چون دم زدی — اگر راست گویی سخن هم بدی

زبان کرد شخصی به غیبت دراز — بدو گفت داننده‌ای سرفراز

که یاد کسان پیش من بد مکن — مرا بدگمان در حق خود مکن

گرفتم ز تمکین او کم ببود — نخواهد به جاه تو اندر فزود

کسی گفت و پنداشتم طیبت است — که دزدی بسامان‌تر از غیبت است

بدو گفتم ای یار آشفته هوش — شگفت آمد این داستانم به گوش

به ناراستی در چه بینی بهی — که بر غیبتش مرتبت می‌نهی؟

بلی گفت دزدان تهور کنند — به بازوی مردی شکم پر کنند

ز غیبت چه می‌خواهد آن ساده مرد؟ — که دیوان سیه کرد و چیزی نخورد!