بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۲۵ - گفتار اندر پرهیز کردن از صحبت احداث

خرابت کند شاهد خانه کن — برو خانه آباد گردان به زن

نشاید هوس باختن با گلی — که هر بامدادش بود بلبلی

چو خود را به هر مجلسی شمع کرد — تو دیگر چو پروانه گردش مگرد

زن خوب خوش خوی آراسته — چه ماند به نادان نو خاسته؟

در او دم چو غنچه دمی از وفا — که از خنده افتد چو گل در قفا

نه چون کودک پیچ بر پیچ شنگ — که چون مقل نتوان شکستن به سنگ

مبین دلفریبش چو حور بهشت — کز آن روی دیگر چو غول است زشت

گرش پای بوسی نداردت پاس — ورش خاک باشی نداند سپاس

سر از مغز و دست از درم کن تهی — چو خاطر به فرزند مردم نهی

مکن بد به فرزند مردم نگاه — که فرزند خویشت برآید تباه