بوستان › باب هشتم در شکر بر عافیت › بخش ۶ - گفتار اندر بخشایش بر ناتوانان و شکر نعمت حق در توانایی

نداند کسی قدر روز خوشی — مگر روزی افتد به سختی کشی

زمستان درویش در تنگ سال — چه سهل است پیش خداوند مال

سلیمی که یک چند نالان نخفت — خداوند را شکر صحت نگفت

چو مردانه‌رو باشی و تیز پای — به شکرانه با کندپایان بپای

به پیر کهن بر ببخشد جوان — توانا کند رحم بر ناتوان

چه دانند جیحونیان قدر آب — ز واماندگان پرس در آفتاب

عرب را که در دجله باشد قعود — چه غم دارد از تشنگان زَرود

کسی قیمت تندرستی شناخت — که یک چند بیچاره در تب گداخت

تو را تیره شب کی نماید دراز — که غلطی ز پهلو به پهلوی ناز؟

براندیش از افتان و خیزان تب — که رنجور داند درازای شب

به بانگ دهل خواجه بیدار گشت — چه داند شب پاسبان چون گذشت؟