بوستان › باب هشتم در شکر بر عافیت › بخش ۸ - حکایت

یکی را عسس دست بر بسته بود — همه شب پریشان و دلخسته بود

به گوش آمدش در شب تیره رنگ — که شخصی همی نالد از دست تنگ

شنید این سخن دزد مغلول و گفت — ز بیچارگی چند نالی؟ بخفت

برو شکر یزدان کن ای تنگدست — که دستت عسس تنگ بر هم نبست

مکن ناله از بینوایی بسی — چو بینی ز خود بینواتر کسی