بوستان › باب نهم در توبه و راه صواب › بخش ۷ - حکایت در معنی بیداری از خواب غفلت

فرو رفت جم را یکی نازنین — کفن کرد چون کرمش ابریشمین

به دخمه برآمد پس از چند روز — که بر وی بگرید به زاری و سوز

چو پوسیده دیدش حریرین کفن — به فکرت چنین گفت با خویشتن

من از کرم برکنده بودم به زور — بکندند از او باز کرمان گور

در این باغ سروی نیامد بلند — که باد اجل بیخش از بن نکند

قضا نقش یوسف جمالی نکرد — که ماهی گورش چو یونس نخورد

دو بیتم جگر کرد روزی کباب — که می‌گفت گوینده‌ای با رباب:

دریغا که بی ما بسی روزگار — بروید گل و بشکفد نوبهار

بسی تیر و دی ماه و اردیبهشت — برآید که ما خاک باشیم و خشت