بوستان › باب نهم در توبه و راه صواب › بخش ۱۳ - حکایت

یکی برد با پادشاهی ستیز — به دشمن سپردش که خونش بریز

گرفتار در دست آن کینه توز — همی گفت هر دم به زاری و سوز

اگر دوست بر خود نیازردمی — کی از دست دشمن جفا بردمی؟

بتا جور دشمن بدردش پوست — رفیقی که بر خود بیازرد دوست

تو از دوست گر عاقلی بر مگرد — که دشمن نیارد نگه در تو کرد

تو با دوست یکدل شو و یک سخن — که خود بیخ دشمن برآید ز بن

نپندارم این زشت نامی نکوست — به خشنودی دشمن آزار دوست