بوستان › باب نهم در توبه و راه صواب › بخش ۱۶ - حکایت مست خرمن سوز

یکی غله مرداد مه توده کرد — ز تیمار دی خاطر آسوده کرد

شبی مست شد و آتشی برفروخت — نگون بخت کالیوه، خرمن بسوخت

دگر روز در خوشه چینی نشست — که یک جو ز خرمن نماندش به دست

چو سرگشته دیدند درویش را — یکی گفت پروردهٔ خویش را

نخواهی که باشی چنین تیره روز — به دیوانگی خرمن خود مسوز

گر از دست شد عمرت اندر بدی — تو آنی که در خرمن آتش زدی

فضیحت بود خوشه اندوختن — پس از خرمن خویشتن سوختن

مکن جان من، تخم دین ورز و داد — مده خرمن نیکنامی به باد

چو برگشته بختی در افتد به بند — از او نیک‌بختان بگیرند پند

تو پیش از عقوبت در عفو کوب — که سودی ندارد فغان زیر چوب

بر آر از گریبان غفلت سرت — که فردا نماند خجل در برت