بوستان › باب نهم در توبه و راه صواب › بخش ۱۷ - حکایت

یکی متفق بود بر منکری — گذر کرد بر وی نکو محضری

نشست از خجالت عرق کرده روی — که آیا! خجل گشتم از شیخ کوی!

شنید این سخن پیر روشن روان — بر او بر بشورید و گفت ای جوان

نیاید همی شرمت از خویشتن — که حق حاضر و شرم داری ز من؟

نیاسایی از جانب هیچ کس — برو جانب حق نگه دار و بس

چنان شرم دار از خداوند خویش — که شرمت ز بیگانگان است و خویش