بوستان › باب نهم در توبه و راه صواب › بخش ۲۰ - حکایت سفر حبشه

غریب آمدم در سواد حبش — دل از دهر فارغ سر از عیش خوش

به ره بر یکی دکه دیدم بلند — تنی چند مسکین بر او پای بند

بسیج سفر کردم اندر نفس — بیابان گرفتم چو مرغ از قفس

یکی گفت کاین بندیان شبروند — نصیحت نگیرند و حق نشنوند

چو بر کس نیامد ز دستت ستم — تو را گر جهان شحنه گیرد چه غم؟

نیاورده عامل غش اندر میان — نیندیشد از رفع دیوانیان

وگر عفتت را فریب است زیر — زبان حسابت نگردد دلیر

نکونام را کس نگیرد اسیر — بترس از خدای و مترس از امیر

چو خدمت پسندیده آرم به جای — نیندیشم از دشمن تیره رای

اگر بنده کوشش کند بنده‌وار — عزیزش بدارد خداوندگار

وگر کند رای است در بندگی — ز جانداری افتد به خربندگی

قدم پیش نه کز ملک بگذری — که گر باز مانی ز دد کمتری