بوستان › باب نهم در توبه و راه صواب › بخش ۲۱ - حکایت

یکی را به چوگان مه دامغان — بزد تا چو طبلش بر آمد فغان

شب از بی قراری نیارست خفت — بر او پارسایی گذر کرد و گفت

به شب گر ببردی بر شحنه، سوز — گناه آبرویش نبردی به روز

کسی روز محشر نگردد خجل — که شبها به درگه برد سوز دل

هنوز ار سر صلح داری چه بیم؟ — در عذرخواهان نبندد کریم

ز یزدان دادار داور بخواه — شب توبه تقصیر روز گناه

کریمی که آوردت از نیست هست — عجب گر بیفتی نگیردت دست

اگر بنده‌ای دست حاجت بر آر — و گر شرمسار آب حسرت ببار

نیامد بر این در کسی عذر خواه — که سیل ندامت نشستش گناه

نریزد خدای آبروی کسی — که ریزد گناه آب چشمش بسی