بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۱۴ - حکایت

شبی دود خلق آتشی برفروخت — شنیدم که بغداد نیمی بسوخت

یکی شکر گفت اندران خاک و دود — که دکان ما را گزندی نبود

جهاندیده‌ای گفتش ای بوالهوس — تو را خود غم خویشتن بود و بس؟

پسندی که شهری بسوزد به نار — اگر چه سرایت بود بر کنار؟

به جز سنگدل ناکُنَد معده تنگ — چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ

توانگر خود آن لقمه چون می‌خورد‌؟ — چو بیند که درویش خون می‌خورد؟

مگو تندرست است رنجور‌دار — که می‌پیچد از غصه رنجوروار

تنکدل چو یاران به منزل رسند — نخسبد که واماندگان از پسند

دل پادشاهان شود بارکش — چو بینند در گل خر خارکش

اگر در سرای سعادت کس است — ز گفتار سعدیش حرفی بس است

همینت بسنده‌ست اگر بشنوی — که گر خار کاری سمن ندروی