بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۱۷ - صفت جمعیت اوقات درویشان راضی

مگو جاهی از سلطنت بیش نیست — که ایمن‌تر از ملک درویش نیست

سبکبار مردم سبک‌تر روند — حق این است و صاحبدلان بشنوند

تهیدست تشویش نانی خورد — جهانبان به قدر جهانی خورد

گدا را چو حاصل شود نان شام — چنان خوش بخسبد که سلطان شام

غم و شادمانی به سر می‌رود — به مرگ این دو از سر به در می‌رود

چه آن را که بر سر نهادند تاج — چه آن را که بر گردن آمد خراج

اگر سرفرازی به کیوان بر است — وگر تنگدستی به زندان در است

چو خیل اجل بر سر هر دو تاخت — نمی شاید از یکدگرشان شناخت