بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۱۹ - گفتار اندر نکوکاری و بدکاری و عاقبت آنها

نکوکار مردم نباشد بدش — نورزد کسی بد که نیک افتدش

شر انگیز هم بر سر شر شود — چو کژدم که با خانه کمتر شود

اگر نفع کس در نهاد تو نیست — چنین گوهر و سنگ خارا یکی است

غلط گفتم ای یار شایسته خوی — که نفع است در آهن و سنگ و روی

چنین آدمی مرده به ننگ را — که بر وی فضیلت بود سنگ را

نه هر آدمی زاده از دد به است — که دد ز آدمی زادهٔ بد به است

به است از دد انسان صاحب خرد — نه انسان که در مردم افتد چو دد

چو انسان نداند به جز خورد و خواب — کدامش فضیلت بود بر دواب؟

سوار نگون بخت بی راهرو — پیاده برد ز او به رفتن گرو

کسی دانهٔ نیکمردی نکاشت — کز او خرمن کام دل برنداشت

نه هرگز شنیدیم در عمر خویش — که بدمرد را نیکی آمد به پیش