بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۲۰ - حکایت شحنه مردم آزار

گزیری به چاهی در افتاده بود — که از هول او شیر نر ماده بود

بداندیش مردم به جز بد ندید — بیافتاد و عاجزتر از خود ندید

همه شب ز فریاد و زاری نخفت — یکی بر سرش کوفت سنگی و گفت:

تو هرگز رسیدی به فریاد کس — که می‌خواهی امروز فریادرس؟

همه تخم نامردمی کاشتی — ببین لاجرم بر که برداشتی

که بر جان ریشت نهد مرهمی — که دلها ز ریشت بنالد همی؟

تو ما را همی چاه کندی به راه — به سر لاجرم در فتادی به چاه

دو کس چَه کنند از پی خاص و عام — یکی نیک‌محضر، دگر زشت‌نام

یکی تشنه را تا کند تازه حلق — دگر تا به گردن در افتند خلق

اگر بد کنی چشم نیکی مدار — که هرگز نیارد گز انگور بار

نپندارم ای در خزان کشته جو — که گندم ستانی به وقت درو

درخت زقوم ار به جان پروری — مپندار هرگز کز او بر خوری

رطب ناورد چوب خرزهره بار — چو تخم افکنی، بر همان چشم دار