بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۲۷ - حکایت

چو الب ارسلان جان به جان‌بخش داد — پسر تاج شاهی به سر برنهاد

به تربت سپردندش از تاجگاه — نه جای نشستن بد آماجگاه

چنین گفت دیوانه‌ای هوشیار — چو دیدش پسر روز دیگر سوار

زهی ملک و دوران سر در نشیب — پدر رفت و پای پسر در رکیب

چنین است گردیدن روزگار — سبک سیر و بدعهد و ناپایدار

چو دیرینه روزی سرآورد عهد — جوان دولتی سر برآرد ز مهد

منه بر جهان دل که بیگانه‌ای است — چو مطرب که هر روز در خانه‌ای است

نه لایق بود عیش با دلبری — که هر بامدادش بود شوهری

نکویی کن امسال چون ده تو راست — که سال دگر دیگری دهخداست