بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۳۹ - گفتار اندر ملاطفت با دشمن از روی عاقبت اندیشی

چو شمشیر پیکار برداشتی — نگه دار پنهان ره آشتی

که لشکر شکوفان مغفر شکاف — نهان صلح جستند و پیدا مصاف

دل مرد میدان نهانی بجوی — که باشد که در پایت افتد چو گوی

چو سالاری از دشمن افتد به چنگ — به کشتن درش کرد باید درنگ

که افتد کز این نیمه هم سروری — بماند گرفتار در چنبری

اگر کشتی این بندی ریش را — نبینی دگر بندی خویش را

نترسد که دورانش بندی کند — که بر بندیان زورمندی کند؟

کسی بندیان را بود دستگیر — که خود بوده باشد به بندی اسیر

اگر سر نهد بر خطت سروری — چو نیکش بداری، نهد دیگری

اگر خفیه ده دل بدست آوری — از آن به که صد ره شبیخون بری