بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۱ - سر آغاز

اگر هوشمندی به معنی گرای — که معنی بماند ز صورت به جای

که را دانش و جود و تقوی نبود — به صورت درش هیچ معنی نبود

کسی خسبد آسوده در زیر گل — که خسبند از او مردم آسوده دل

غم خویش در زندگی خور که خویش — به مرده نپردازد از حرص خویش

زر و نعمت اکنون بده کان تست — که بعد از تو بیرون ز فرمان تست

نخواهی که باشی پراکنده دل — پراکندگان را ز خاطر مهل

پریشان کن امروز گنجینه چست — که فردا کلیدش نه در دست تست

تو با خود ببر توشه خویشتن — که شفقت نیاید ز فرزند و زن

کسی گوی دولت ز دنیا برد — که با خود نصیبی به عقبی برد

به غمخوارگی چون سرانگشت من — نخارد کس اندر جهان پشت من

مکن، بر کف دست نه هر چه هست — که فردا به دندان بری پشت دست

به پوشیدن ستر درویش کوش — که ستر خدایت بود پرده پوش

مگردان غریب از درت بی نصیب — مبادا که گردی به درها غریب

بزرگی رساند به محتاج خیر — که ترسد که محتاج گردد به غیر

به حال دل خستگان در نگر — که روزی تو دلخسته باشی مگر

درون فروماندگان شاد کن — ز روز فروماندگی یاد کن

نه خواهنده‌ای بر در دیگران؟ — به شکرانه خواهنده از در مران