بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۷ - حکایت

بزارید وقتی زنی پیش شوی — که دیگر مخر نان ز بقال کوی

به بازار گندم‌فروشان گرای — که این جو‌فروشی‌ست گندم‌نما‌ی

نه از مشتری‌، کز زحام مگس — به یک هفته رویش ندیده‌ست کس

به‌دلداری آن مرد صاحب‌نیاز — به زن گفت کای روشنایی بساز

به امید ما کلبه اینجا گرفت — نه مردی بوَد نفع از او وا گرفت

ره نیک‌مردان‌ِ آزاده گیر — چو استاده‌ای دست افتاده گیر

ببخشای کآنان که مرد حقند — خریدار دکان بی‌رونق‌ند

جوانمرد اگر راست خواهی ولی‌ست — کرم پیشهٔ شاه مردان علی‌ست